Architektura osadów

Architektura osadów (ang. sedimentary architecture) oznacza "przestrzenne uporządkowanie poszczególnych jednostek osadowych w obrębie bardziej złożonych jednostek" (Middleton 2003). Synonimem architektury osadu jest angielski termin stratal stacking pattern, który może być przetłumaczony jako układ stosów warstw stosowany w stratygrafii sekwencyjnej.

Określenie "przestrzenne" ma tu szczególne znaczenie, ponieważ kładzie nacisk na wewnętrzne uporządkowanie i wzajemne relacje pomiędzy facjami osadowymi w układzie trójwymiarowym w przeciwieństwie do wczesnych modeli facjalnych, które kładły nacisk jedynie na pionowe profile (np. sekwencja Boumy, model osadów rzek meandrujących Allena z 1963) co wynikało z dostępnych w tym okresie danych (otwory i odsłonięcia). Więcej na ten temat, patrz rozwój modeli facjalnych.

Element architektoniczny (ang. architectural element) to zbiór genetycznie ze sobą powiązanych facji osadowych (ang. facies association) i ograniczony przez genetycznie powiązane powierzchnie graniczne. Jest to formalny, podstawowy składnik architektury basenu sedymentacyjnego, który zbudowany jest z facji sedymentacyjnych. Termin element architektoniczny zostały wprowadzone przez Allena w 1983 i rozwinięty przez Mialla w 1985 roku. Służył ujednoliceniu opisu facji depozycyjnych.

Literatura

Miall, A.D. 1989. Architectural elements and bounding surfaces in channelized clastic deposits: Notes on comparisons between fluvial and turbidite systems, Sedimentary Facies in the Active Margin, 3-15, dostępny dzięki Terra Scientific Publishing Company
Miall, A.D., Miall, C.E. 2004. Empiricism and model-building in stratigraphy: Around the hermeneutic circle in the pursuit of stratigraphic correlation. Stratigraphy 1, 27-46 dostępny dzięki SEPM (Society for Sedimentary Geology)
Middleton, G.V. (ed.) 2003. Encyclopedia of Sediments and Sedimentary Rocks. Springer