Ciąg systemowy niskiego stanu

Ciag_systemowy_niskiego_stanu.JPG

Ciąg systemowy niskiego stanu (ang. lowstand systems tract LST, numer 3 na ilustracji) w stratygrafii sekwencyjnej to element sekwencji depozycyjnej, który jest związana z okresem początkowej fazy podnoszenia się poziomu bazy. Wzrost poziomu bazy manifestuje się dalszą progradacją i naturalną regresją (ang. natural regression).

W systemach klastycznego wybrzeża geometryczny układ stosów warstw składa się agradujących i progradujących klinoform (osadów deltowych), które głębiej w stronę lądu przechodzą w osady rzeczne. Osady tej fazy zasypują wcięte doliny (ang. incised valleys oraz powierzchnie erozyjne, które powstały w trakcie fazy opadania.

Rozpoczęcie transgresji morskiej w wyniku dalszego wzrostu poziomu bazy zaznacza zakończenie ciągu systemowego niskiego stanu. Granica pomiędzy tymi dwoma fazami nazywana jest powierzchnią maksymalne regresji (ang. maximum regressive surface) lub powierzchnią transgresji (ang. transgressive surface).

Według wcześniejszej klasyfikacji ciągów systemowych według Possamentier'a i Vail'a z 1988, ten ciąg systemowy stanowił późną fazę niskiego stanu, który obejmował także wydzielany współcześnie ciąg systemowy fazy opadania (ang. falling stage systems tract, numer 2 na ilustracji), czyli okres, gdy w środowisku morskim następuje wymuszona regresja (ang. forced regression). Podział na dwa odrębne ciągi systemowe wprowadzili w 1992 roku Hunt i Tucker.

Literatura:

Catuneanu, O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35, 1-43
Willis, B., Bracken, B., Payenberg, T., 2010. Another Look at Fluvial Sequence Stratigraphy. Search and Discovery Article #40624