Ciąg systemowy wysokiego stanu

Ciag_systenowy_wysokiego_stanu.JPG

Ciąg systemowy wysokiego stanu (ang. highstand systems tract) w stratygrafii sekwencyjnej to część sekwencji depozycyjnej, która rozpoczyna się w chwili, gdy rozpoczyna się regresja morza powodowana nadmiarem dostarczanego przez rzeki osadu. Poziom bazy wciąż się wznosi, jednak dostawa materiału osadowego przewyższa nowo tworzoną akomodację. Na tym etapie charakterystyczny układ stosów warstw (ang. stacking pattern) to agradujące i progradujące klinoformy, które są przykryte przez osady wybrzeża i lądowe osady fluwialne.

Można powiedzieć, że facjalnie osady ciągu systemowego wysokiego stanu przypominają ciąg transgresywny z tą różnicą, że następuje przesunięcie facji w odwrotnym kierunku, czyli w stronę morza.

Ciąg systemowy wysokiego stanu od dołu jest ograniczony przez powierzchnię maksymalnego zalewu (ang. maximum flooding surface). Od góry jest on ograniczony przez kolejną granicę sekwencji w ujęciu wg Posemantiera i in. (1988) sekwencji depozycyjnej II (Catuneanu 2002). Po ciągu systemowym wysokiego stanu następuje ciąg systemowy fazy opadania.

Literatura:

Catuneanu, O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35, 1-43
Catuneanu, O., Galloway, W.E., Kendall, C.G.St.C., Miall, A.D., Posamentier, H.W., Strasser, A. and Tucker, M.E., 2011. Sequence Stratigraphy: Methodology and Nomenclature. Newsletters on Stratigraphy 44/3, 173-245.