Halmyroliza

Halmyroliza (ang. halmyrolysis), jest to proces zmiany składu chemicznego osadu w wyniku działania słonej wody morskiej w trakcie jego transportu i zaraz po depozycji (zanim zostanie pogrzebany).

Termin został wprowadzony w 1922 przez Humella, który rozumiał go jako "podwodne wietrzenie". Współczesna definicja została sprecyzowana przez Pettijohna w 1957 i oprócz rozkładu chemicznego obejmuje także przebudowę i wymianę jonową pomiędzy minerałami a wodą. Halmyroliza poprzedza wczesny etap zmian diagenetyczych. Przykładami halmyrolizy jest:

  • tworzenie glaukonitu ze skaleni, łyszczyków i kaolinitu
  • zamiana montmorylonitu lub kaolinitu w illit
  • powstawanie filipsytu (zaliczanego do zeolitów ze szkliwa wulkanicznego

Główna różnica pomiędzy halmyrolizą i diagenezą jest taka, że ta pierwsza przebiega przed pogrzebaniem osadu, natomiast diageneza rozpoczyna się w chwili jego zdeponowania i głównie po jego zakryciu przez młodsze osady.

Literatura

Boggs, S. 1987. Principles of Sedimentology and Stratigraphy. Prentice Hall
Larsen, G., Chilingar, G.V. 1983. Diagenesis in sediments and sedimentary rocks. Volume 2, Elsevier