Hiatus

Hiatus (ang. hiatus) to znaczna przerwa w zapisie stratygraficznym reprezentująca erozję (hiatus erozyjny) lub brak sedymentacji (hiatus depozycyjny). W przypadku nieznacznej przerwy stosowany jest termin diastema.

Termin w 1906 roku wprowadził William Grabau jako całkowity przedział czasu, który nie jest reprezentowany w zapisie stratygraficznym. W 1958 roku Harry Wheeler (autor diagramu Wheelera) usystematyzował zagadnienie i wydzielił trzy rodzaje przerw w zapisie stratygraficznym:

  • hiatus, oznaczający brak depozycji
  • luka (ang. lacuna), czyli powierzchnia erozyjna
  • pustka erozyjna (ang. erosional vacuity), czyli połączenie erozji zbrakiem depozycji

Obecnie, głównie pod wpływem prac Mitchuma na temat stratygrafii sekwencyjnej podział Wheelera wyszedł z zastosowania. Hiatus utożsamiany jest z powierzchniami niezgodności, czyli powierzchniami erozyjnymi i przerwami w sedymentacji w wyniku braku dostawy materiału osadowego lub braku wolnej przestrzeni dla jego akumulacji (czyli akomodacji).

Literatura

Blackwelder, E. 1909. The valuation of unconformities, The Journal of Geology 289-299
Zaitlin, B.A. 2010. Application of modern stratigraphic techniques: theory and case histories. SEPM Society for Sedimentary Geology