Modelowanie facjalne

Modelowanie facjalne (ang. facies modelling), wykorzystanie metod opartych na odtwarzaniu przebiegu procesów erozji, transportu i depozycji (ang. process-based) lub opartych na obiektach (ang. object-based) w celu przewidywania rozkładu facji, relacji pomiędzy nimi w niedostępnych rejonach górotworu. Do tej drugiej grupy zaliczane są metody deterministyczne (interpolacyjnych w tym geostatystycznych, np. kryging, są stosowane przy dostatku danych geologicznych) oraz stochastyczne (symulacji wielu równie prawdopodobnych scenariuszy w oparciu o zmienne losowe i wiedzę na temat facji osadowych przy użyciu metod geostatystyki).

Oprócz krygingu do metod deterministycznych zaliczane są metody uśredniania, wygładzania, triangulacji (ang. triangulated irregular network), czy odwrotnej odległości (ang. inverse distance weighting) (Falivene i in. 2017). Metody stochastyczne dzielimy na oparte na pikselach (w tym MPG multiple point geostatistics) i oparte na obiektach (płaskich horyzontach geologicznych, warstwach, korytach, sieci koryt). Do drugiej zaliczana jest na przykład metoda Ellipsim (Deutch and Journel 1998).

W geologii naftowej, o ile dane geofizyczne dostarczają ogólnego zarysu budowy geologicznej górotworu, w którym zlokalizowana jest skał zbiornikowych a dane otworowe pozwalają określić szczegółową charakterystykę facji osadowych i własności petrofizycznych w punkcie lokalizacji otworu, modelowanie facjalne ma za zadanie określenie rozkładu facji i własności skał pomiędzy otworami.

Literatura

Falivene O., Cabrera L., Muñoz J.A., Cazo P.A., Fernández O., Sáez A. 2007. Statistical grid-based facies reconstruction and modelling for sedimentary bodies. Alluvial-palustrine and turbiditic examples, Acta Geologica 5, 3
Deutsch C.V., Journel A.G. 1998. GSLIB: geostatistical software library and user's guide, New York: Oxford University