Modelowanie facjalne

Modelowanie facjalne (ang. facies modelling), wykorzystanie metod deterministyczych (interpolacyjnych w tym geostatystycznych, np. kryging, są stosowane przy dostatku danych geologicznych) oraz stochastycznych (symulacji wielu równie prawdopodobnych scenariuszy w oparciu o wiedzę na temat facji osadowych przy użyciu metod geostatystyki) w celu przewidywania rozkładu facji, relacji pomiędzy nimi w niedostępnych rejonach górotworu.

Oprócz krygingu do metod deterministycznych zaliczane są metody uśredniania, wygładzania, triangulacji (ang. triangulated irregular network), czy odwrotnej odległości (ang. inverse distance weighting) (Falivene i in. 2017). Metody stochastyczne dzielimy na oparte na pikselach (w tym MPG multiple point geostatistics) i oparte na obiektach (płaskich horyzontach geologicznych, warstwach, korytach, sieci koryt). Do drugiej zaliczana jest metoda Ellipsim (Deutch and Journel 1998).

W geologii naftowej, o ile dane geofizyczne dostarczają ogólnego zarysu budowy geologicznej górotworu, w którym zlokalizowana jest skał zbiornikowych a dane otworowe pozwalają określić szczegółową charakterystykę facji osadowych i własności petrofizycznych w punkcie lokalizacji otworu, modelowanie facjalne ma za zadanie określenie rozkładu facji i własności skał pomiędzy otworami.

Literatura

Falivene O., Cabrera L., Muñoz J.A., Cazo P.A., Fernández O., Sáez A. 2007. Statistical grid-based facies reconstruction and modelling for sedimentary bodies. Alluvial-palustrine and turbiditic examples, Acta Geologica 5, 3
Deutsch C.V., Journel A.G. 1998. GSLIB: geostatistical software library and user's guide, New York: Oxford University