Port_Soller

Nerytyczna strefa

Strefa nerytyczna (ang. neritic zone) także strefa przybrzeżna lub sublitoralna, to strefa w środowisku morskim, która rozciąga się pomiędzy dolnym poziomem pływów a krawędzią strefy szelfowej, umownie przyjmowanej na głębokość około 200 metrów.

Termin wprowadził w 1891 roku niemiecki przyrodnik Ernst Heinrich Haeckel w odniesieniu do planktonu płytkiego morza (niem. neritische Plankton) w kontekście badań organizmów zamieszkujących płytkie morza szelfowe i środowiska węglanowego (Hedgpeth 1957). Określenie nerytyczny pochodzi od greckiego imienia Nerites, które nosi syn boga Oceanusa i bogini Gai (Ziemi), który przekształcił się w morskiego węża. Z czasem utarła się definicja "górnej strefy nerytycznej" jako synonim strefy litoralnej, czyli także obejmującej strefę międzypływową.

Strefa ta charakteryzuje się dobrze natlenionymi i względnie nasłonecznionymi (co umożliwia fotosyntezę) wodami o względnie stabilnej temperaturze i zasoleniu. Związana jest ona z klastycznym systemem depozycyjnym wybrzeża i szelfu, zaś w strefie subtropikalnej i tropikalnej z systemem węglanowym.

Literatura

Boggs S. Jr., 1987. Principles of sedimentology and stratigraphy. Prentice-Hall
Haeckel E. 1891. Plankton-Studien. Jenaische Zeitschrift für Naturwissenschaft 25, (Neue Folge) 18, 232-336.
Hedgpeth J.W . 1957. Treatise on Marine Ecology and Paleoecology: 2. Classification of Marine Environments, Memoir of Geological Society of America 1
Scholle P.A., Bebout D.G., Moore C.H. 1983. Carbonate depositional environments. American Association of Petroleum Geologists