Nerytyczna strefa

Strefa nerytyczna (ang. neritic zone) także strefa przybrzeżna lub sublitoralna, to strefa w środowisku morskim, która rozciąga się pomiędzy dolnym poziomem pływów a krawędzią strefy szelfowej o głębokości około 200 metrów. Strefa ta wiąże się z dobrze natlenionymi wodami o względnie stabilnej temperaturze i zasoleniu.

Termin wprowadził w 1891 roku niemiecki przyrodnik Ernst Heinrich Haeckel w odniesieniu do płytkiego morza w kontekście badań organizmów zamieszkujących dna płytkich mórz szelfowych i środowiska węglanowego (Hedgpeth 1957). Określenie nerytyczny pochodzi od greckiego słowa Nerites, syna boga Oceanusa i bogini Gai (Ziemi), który przekształcił się w morskiego węża. Z czasem utarła się definicja górnej strefy nerytycznej jako synonim strefy litoralnej, czyli międzypływowej.

Literatura

Boggs S. Jr., 1987. Principles of sedimentology and stratigraphy. Prentice-Hall
Hedgpeth J.W . 1957. Treatise on Marine Ecology and Paleoecology: 2. Classification of Marine Environments, Memoir of Geological Society of America 1
Scholle P.A., Bebout D.G., Moore C.H. 1983. Carbonate depositional environments. American Association of Petroleum Geologists