Old Red

Wye_Valley.JPG

Facja oldredowa (ang. old red sandstone facies), w stratygrafii odnosi się do sukcesji dewońskich (choć na niektórych obszarach kontynentu oldredowego także górnosylurskich i dolnokarbońskich) czerwonych osadów klastycznych (głównie piaskowców) powstałych głównie w środowisku lądowym (fluwialnym, ale także eolicznym i limnicznym) jako molasa (osad post-orogeniczny) związana z wietrzeniem i erozją masywów wypiętrzonych w orogenezie kaledońskiej.

Termin został wprowadzony w 1808 roku przez brytyjskiego geologa Jamesa Jamesona, który mylnie zapożyczył go z niemieckiego terminu Aelter Rother Sandstein stosowanego przez Wernera. Werner tak określał permskie czerwone piaskowce (czerwony spągowiec) zalegające powyżej warstw węglonośnych karbonu w okolicach Drezna. Jameson był studentem Wernera, jednak termin zastosował w odniesieniu do dewońskich piaskowców w Szkocji.

Kontynent oldredowy obejmował obszar Avaloni (Anglii i Walii), Laurencji (Ameryki Północnej i Szkocji) oraz Bałtyki (Skandynawii, Morza Bałtyckiego granicząc z północnymi krańcami Polski). Czerwony kolor skał pochodzi od tlenków żelaza.

Po prawej stronie wychodnie skał oldredowych w przełomie rzeki Wye (Afon Gwy) na pograniczu Anglii i Walii okolice Forest of Dean). Rzeka płynie po skałach sylurskich, skały oldredowe tworzą strome zbocza doliny, ponad nimi (na horyzoncie po prawej stronie) zalegają warstwy węglonośne karbonu.

Literatura

Friend, P.F. 2000. New Perspectives On The Old Red Sandstone, Geological Society of London
Rafferty, J.P. 2010. The Paleozoic Era: Diversification of Plant and Animal Life, Britannica Educational Publishing
Tilloch, A., Taylor, R. 1825. On Old Red Sandstone, The Philosophical Magazine and Journal 65