Orogeneza kadomijska

Orogeneza kadomijska lub kadomska (ang. Cadomian orogeny) to orogeneza, która przebiegała od środkowego neoproterozoiku (ok. 750 mln lat temu) po wczesny kambr (540-530 mln lat temu). Orogeneza wiązała się z kolizją łuków wysp z krawędziami Gondwany.

Po raz pierwszy rozpoznana w 1835 roku przez Brunela w Normandii w północnej części Masywu Armorykańskiego we Francji, gdzie kambryjskie skały osadowe (czerwone osady fluwialne) zalegają niezgodnie na podłożu prekambryjskim (gnejsy datowane na 2 mld lat). Nazwa została nadana w 1921 roku przez francuskiego geologa L. Bertranda i pochodzi od Cadomus, łacińskiej nazwy pobliskiego miasta Caen.

W Polsce rozpoznane w Sudetach w rejonie masywu Śnieżnika, Kłodzka, Gór Bystrzyckich i Orlickich (krystaliczne skały metamorficzne), osłony Karkonoszy w tym Gór Izerskich (piaskowce szarogłazowe, łupki krystaliczne, granity), Kamieńca Ząbkowickiego i na bloku przedsudeckim Wzgórz Strzelińskich (gnejsy i łupki krystaliczne) (Mizerski 2011).

Literatura

D'Lemos R.S., Strachan R.A., Topley C.G. 1990. The Cadomian orogeny in the North Armorican Massif: a brief review, w: The Cadomian Orogeny, Geological Society, London, Special Publications
Mizerski W. 2011. Geologia Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN