Parasekwencja

Termin parasekwencja (ang. parasequence) to wprowadzony w 1985 roku przez Van Wagoonera oznaczający "genetycznie powiązane następstwo względnie zgodnych warstw ograniczonych przez powierzchnie zalewu". Późniejsza definicja (Van Wagooner i in. 1988) brzmiała "sukcesja coraz "płytszych" ku górze facji ograniczona przez powierzchnie zalewu morskiego". Zazwyczaj jednak powierzchnie ograniczające parasekwencje są wiązane z nagłą zmianą trendu w pionowej zmianie uziarnienia, czyli stopniowym spadkiem lub wzrostem uziarnienia ku górze.

Parasekwencje są wynikiem krótkookresowych zmian równowagi w niewielkiej skali pomiędzy akomodacją a dostawą materiału osadowego. Zazwyczaj ma ona miąższość od poniżej metra do parudziesięciu metrów. Zestawy parasekwencji (ang. parasequence sets) to następstwa parasekwencji, które razem tworzą wyraźne trendy depozycyjne w dłuższej skali określane jako ciągi systemowe związane z progradacja, agradacja, czy retrogradacja. Parasekwencje w odróżnieniu od sekwencji i ciągów depozycyjnych są ograniczone do środowiska płytkomorskiego, gdzie można znaleźć powierzchnie zalewu morskiego (ang. marine flooding surfaces).

Powierzchnie zalewu nie są jednoznacznie zdefiniowane i mogą być różnie interpretowane jako powierzchnia maksymalnego zalewu, powierzchnia maksymalnej regresji (czyli powierzchnia transgresji), powierzchnie erozji falowej lub granice pomiędzy facjami w obrębie jednego trendu depozycyjnego. Dlatego Catuneanu (2002) stwierdził, że definicja parasekwencji nie jest jednoznaczna, podczas gdy jednostki, które obejmuje definiowane już są przez inne terminy, jak na przykład ciągi systemowe.

Literatura:

Arnott, R.W.C. 1995. The parasequence definition - are transgressive deposits inadequately addressed. Journal od Sedimentary Reseach 65, 1-6
Catuneanu, O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35, 1-43
Parasequence Glossary of SEPM