Powierzchnia maksymalnego zalewu

Catuneanu_%282002%29.GIF

Powierzchnia maksymalnego zalewu (ang. maximum flooding surface MFS) w stratygrafii sekwencyjnej to wyobrażona powierzchnia przykrywająca osady powstałe w chwili, gdy morze sięga najgłębiej w kierunku lądu. Jest to więc powierzchnia reprezentująca kopalne dno morskie z okresu, gdy zakończona została transgresji oraz odpowiadająca jej powierzchnia w środowisku lądowym. Powyżej tej powierzchni poziom morza wciąż rośnie, jednak w wyniku agradacji osadów, brzeg morski zaczyna się wycofywać. W środowisku głębokomorskim powierzchnia reprezentowana jest przez skondensowaną sedymentację.

W praktyce powierzchnia MFS definiowana jest ona przez zmianę w układzie stosów warstw z transgresywnego (poniżej tej powierzchni) na normalną regresję związaną z fazą wysokiego stanu. W zapisie sejsmicznym systemów deltowych jest ona często zaznaczona przez zstępujące wyklinowanie warstw (ang. downlap, rysunek po lewej stronie) związane z progradacją. Charakterystyczną cechą, która może być korelowana z powierzchnią maksymalnego zalewu jest największe rozprzestrzenienie sekcji skondensowanych (ang. condensed sections), czyli osadów głębokomorskich.

downlap.GIF

Podobnie jak inne powierzchnie związane ze środowiskiem morskim w stratygrafii sekwencyjnej, powierzchnie maksymalnego zalewu moga być wykorzystywane do korelacji warstw w skali całych basenów sedymentacyjnych. Powierzchnie maksymalnego zalewu są wyznaczane na podstawie geometrycznego układu stosów warstw. Tego typu powierzchnie mogą być w niewielkim stopniu diachroniczne i są określane jako powierzchnie typu A. W odróżnieniu od nich granice typu B są definiowane na podstawie zmian batymetrycznych w głębi morza i wynikają z subsydencji i dostawy materiału w tej części basenu, także mogą być nieznacznie diachroniczne i znacznie trudniejsze do określenia.

Literatura:

Catuneanu,O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35, 1–43
Catuneanu, O., Abreu, V., Bhattacharya, J.P., Blum, M.D., Dalrymple, R.W., Eriksson, P.G., Fielding, C.R., Fisher, W.L., Galloway, W.E., Gibling, M.R., Giles, K.A., Holbrook, J.M., Jordan, R., Kendall, C.G.St.C., Macurda, B., Martinsen, O.J., Miall, A.D., Neal, J.E., Nummedal, D., Pomar, L., Posamentier, H.W., Pratt, B.R., Sarg, J.F., Shanley, K.W., Steel, R.J., Strasser, A., Tucker, M.E., Winker, C. 2009. Towards the standardization of sequence stratigraphy. Earth-Science Reviews 92, 1–33
Catuneanu, O., Galloway, W.E., Kendall, C.G.St.C., Miall, A.D., Posamentier, H.W., Strasser, A. and Tucker, M.E., 2011. Sequence Stratigraphy: Methodology and Nomenclature. Newsletters on Stratigraphy 44/3, 173-245.