Poziom bazy

poziom_bazy.GIF

Poziom bazy (ang. base level), w stratygrafii sekwencyjnej w najprostszy sposób może być opisany jako poziom równowagi pomiędzy erozją i depozycją. W 1962 roku Sloss zdefiniował poziom bazy jako wyobrażoną i dynamiczną powierzchnię równowagi, powyżej której nie może dojść do osadzania materiału i poniżej której możliwe są procesy depozycji i pogrzebania.

Zmiany poziomu bazy wraz ze zmianami w dostawie materiału osadowego są przyczynami cykli depozycyjnych. W środowiskach morskich poziom bazy znajduje się na lub zaraz poniżej poziomu morza. Ilustracja po prawej stronie pokazuje cykl transgresywno-regresywny w odpowiedzi na zmiany względnego poziomu morza (NR - regresja normalna, FR - regresja wymuszona, pionowa przerywana linia - granica sekwencji). W przypadku środowisk kontynentalnych a właściwie rzecznych poziom bazy naśladuje gradient rzeki i jest określany jako profil równowagi rzeki. Obie powierzchnie stykają się w okolicach wybrzeży mórz i oceanów. Poziom bazy w środowiskach eolicznych jest utożsamiany z poziomem wód gruntowych.

Zmiany poziomu bazy powodowane są przez zmiany eustatyczne, tektoniczne i klimatyczne. Niewielki wpływ może też mieć diageneza osadu (w wyniku procesów kompakcji) i zmiany energii środowiska (falowanie, prędkość przepływu itp.). Ilustracja funkcji zmian poziomu fazy dostępna dzięki uprzejmości Catuneanu (2002).

Literatura

Catuneanu, O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35 dostępne na SEPM Web (Society for Sedimentary Geology).
Coe, A.L. 2003. Sediment accommodation space — principles and controls, The Sedimentary Record of Sea-Level Change Cambridge University Press.
Base Level Glossary of SEPM (Society for Sedimentary Geology) Sequence Stratigraphy Web