Pryzma akrecyjna

Pryzma akrecyjna (ang. accretionary prism lub accretionary wedge) to według teorii tektoniki płyt, pryzma złożona osadów zdartych z podsuwanej dolnej skorupy oceanicznej (wapienie i iły pelaficzne, iły krzemionkowe i radiolaryty) przez krawędź górnej płyty (dolna część osadów ulega subdukcji) w strefie subdukcji.

pryzma_akrecyjna.GIF

Osady w obrębie pryzmy są zdeformowane tektonicznie. W ich obrębie mogą być także włączone sekwencje ofiolitowe, czyli zespoły skał płaszcza Ziemi (perydotyty i harzburgity), skorupy oceanicznej (perydotyty, gabra, doleryty, dioryty, bazalty poduszkowe z dajkami dolerytowymi) wraz z osadami pelagicznymi.

Pomiędzy nią a łukiem wulkanicznym często tworzą się baseny przedłukowe, natomiast w obrębie pryzmy mniejsze baseny akrecyjne. W niektórych rowach oceanicznych (np. mariańskim) stwierdzono zupełny brak pryzmy akrecyjnej (Dadlez i Jaroszewski 1994).

Literatura

Dadlez, R., Jaroszewski, W. 1994. Tektonika. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
Moore, J. Casey, Rowe, C.D., Meneghini, F., 2007. How can Accretionary Prisms Elucidate Seismogenesis in Subduction Zones? W: Dixon, T. (ed.) Proceedings from the Seismogenic Zone Theoretical Institute, Snowbird, Utah, Columbia University Press