Sekwencja

Sekwencja (ang. sequence), w stratygrafii sekwencyjnej, według współczesnej definicji z 2009 roku wprowadzonej przez Catuneanu i innych i formalnie przyjętej przez Międzynarodową Komisję Stratygrafii ISSC w 2011 jest to "następstwo warstw powstałych w trakcie pełnego cyklu zmiany akomodacji lub dostawy materiału osadowego". Tak sformułowana definicja sekwencji łączy w sobie różne definicje sekwencji (tzn. trzy rodzaje sekwencji depozycyjnych, sekwencję genetyczną i sekwencję transgresywno-regresywną). Odpowiadają one różnym modelom wprowadzonym w przeciągu kilku ubiegłych dekad przez różnych badaczy. Takie podejście wynika z różnorodności basenów sedymentacyjnych i ich ewolucji, do analizy których najlepiej pasują poszczególne modele.

Catuneanu_2010.GIF

Po raz pierwszy termin został zastosowany w 1949 przez Laurence'a Slossa i in. i oznaczał "jednostki stratygraficzne ograniczone przez powtarzające się powierzchnie niezgodności". Formacje osadowe fanerozoiku w Ameryce Północnej zostały podzielone na sześć głównych sekwencji związanych z cyklami tektonicznymi. Wyróżnione sekwencje (dwie związane z orogenezą, cztery związane z epejrogenezą) są oddzielone przez główne, regionalne powierzchnie niezgodności na terenie całego kontynentu. Te niezgodności są związane z głównymi fazami tektonicznymi na kratonie Ameryki Północnej. W tym samym czasie na terenie Związku Radzieckiego zaczęto stosować (Schultz 1948) dokładnie w tym samym znaczeniu pojęcie piętra strukturalnego związanego z cyklami sedymentacyjno-diastroficznymi.

W roku 1977 Mitchum oraz Vail wprowadzili pierwszą definicję sekwencji depozycyjnej określonej jako "względnie zgodny ciąg genetycznie powiązanych warstw, które ograniczone są przez powierzchnie niezgodności oraz ich zgodne odpowiedniki". W 1989 roku Galloway zdefiniował "genetyczne sekwencje stratygraficzne ograniczone przez powierzchnie maksymalnego zalewu" (ang. maximum flooding surfaces), co oznaczało, że sekwencja mogła zawierać powierzchnie niezgodności.

W 1994 roku Johnson i Murphy wprowadzili termin sekwencji transgresywno-regresywnej, która jest ograniczona przez powierzchnie maksymalnej regresji. Celem wprowadzenia spójnej definicji dla różnych modeli była konieczność skodyfikowania stratygrafii sekwencyjnej, tak, aby mogła być zaakceptowana jako jedna z formalnych metod stratygrafii.

Literatura:

Catuneanu, O., 2002. Sequence stratigraphy of clastic systems: concepts, merits, and pitfalls. Journal of African Earth Sciences 35, 1-43, dostępne dzięki SEPM (Society for Sedimentary Geologists) Website
Catuneanu, O., Bhattacharya, J. P., Blum, M. D., Dalrymple, R.W., Eriksson, P. G., Fielding, C. R., Fisher, W. L., Galloway, W. E., Gianolla, P., Gibling, M. R., Giles, K. A., Holbrook, J. M., Jordan, R., Kendall, C. G. St. C., Macurda, B., Martinsen, O. J., Miall, A. D., Nummedal, D., Posamentier, H.W., Pratt, B. R., Shanley, K.W., Steel, R. J., Strasser, A., Tucker, M. E., 2010. Sequence stratigraphy: common ground after three decades of development. First Break 28, 21–34
Catuneanu, O., Galloway, W.E., Kendall, C.G.St.C., Miall, A.D., Posamentier, H.W., Strasser, A. and Tucker, M.E., 2011. Sequence Stratigraphy: Methodology and Nomenclature. Newsletters on Stratigraphy 44/3, 173-245 dostępne dzięki Department of Earth and Atmospheric Sciences, University of Alberta
Mitchum, R.M., Vail, P.R., Sangree J.R. 1977 Seismic stratigraphy and global changes of sea level, Part 6: Stratigraphic Interpretation of Seismic Reflection Pattern. W: Payton C.E. (red.), Seismic stratigraphy—applications to hydrocarbon exploration, American Association of Petroleum Geologists Memoir 26, 117-133
Sloss, L.L. 1963. Tectonic Cycles of the North American Craton. W Merriam, D.F. (ed.) 1964. Symposium on cyclic sedimentation: Kansas Geological Survey, Bulletin 169, 449-459 dostępne dzięki Kansas Geological Survey
Willis, B., Bracken, B., Payenberg, T., 2010. Another Look at Fluvial Sequence Stratigraphy. Search and Discovery Article #40624