Prometheus_Terra_fan.jpg

Stożek napływowy

Stożki napływowe także określane jako bajada, stożki piedmontowe lub aluwialne (ang. alluvial fans) to formy depozycyjne, środowiska i systemy depozycyjne, które w planie mają kształt wachlarza i powstają u podnóża stoków w wyniku transportu i depozycji przez wody płynące i spływy kohezyjne. Na zdjęciu po prawej stronie widoczny stożek napływowy w rejonie Prometheus Terra na Marsie. Zdjęcie dostępne dzięki uprzejmości NASA.

Termin stożek napływowy po raz pierwszy został zastosowany przez francuskiego geologa Alexandre Surell w roku 1841, który opisał osady alpejskiego stożka jako cone de dejection (Chorley 1964). Wczesna klasyfikacja stożków napływowych z 1977 roku według Schumma dzieli je na stożki suchego i wilgotnego klimatu. Ze względu na dominujący rodzaj transportu Kochel (1990) wyróżnił natomiast stożki napływowe:

  • zdominowane przez transport wodny (ang. fluvially dominated) oraz
  • zdominowane przez spływy kohezyjne (ang. debris-flow dominated).
Glen_Coi.JPG

Stożki napływowe zdominowane przez spływy kohezyjne są częstsze w klimacie wilgotnym. Mają bardzo różnorodny charakter, który zależy od klimatu (a więc także roślinności) i litologii obszaru, z którego pochodzi transportowany materiał. Ich nachylenie waha się od dziesięciu do kilkunastu stopni. Spływy kohezyjne i lawiny uruchamiane są w okresach burz z bardzo intensywnymi opadami deszczu. Osady stożków zdominowanych przez spływy kohezyjne są zazwyczaj gruboziarniste, o niskiej dojrzałości teksturalnej i często są to żwiry z dużą ilością matriks i możliwymi głazami. Jedynymi strukturami sedymentacyjnymi w obrębie osadów spływów rumoszowych może być niewyraźne warstwowanie. W dystalnych i środkowych odcinkach u ich podstawy może zaznaczać się ogólny wzrost średnicy klastów ku górze. Porównaj koluwium.

Zdjęcie po lewej stronie przedstawia osady stożka napływowego zdominowanego przez spływy kohezyjne w dolinie Glen Coi, Szkocja. Widoczne niewyraźne warstwowanie i wzrost średnicy klastów ku górze. Wysokość przekroju ok. 1,8 m transport z prawej strony do lewej.

Alluvial_Fan_Deposits.jpg

Stożki zdominowane przez transport wodny są częstsze w klimacie suchym. Powstają, gdy strumień płynący po stromej powierzchni wkracza u podnóża stoku na bardziej połogi teren. W wyniku nagłego spadku energii transportu następuje depozycja niesionego przez wodę materiału osadowego. Materiał jest transportowany przez przepływ powierzchniowy (ang. sheet flow) lub w obrębie koryta. Ten drugi rodzaj przepływu w proksymalnej części ma charakter roztokowy, natomiast w dystalnej mają charakter meandrujący z depozycją na zewnątrz koryt w okresach powodzi. Takie stożki mogą mieć znacznie większe rozmiary (do kilku lub kilkudziesięciu kilometrów) i znacznie mniejsze nachylenie rzędu kilku stopni. Ich osady najczęściej obejmują średnio wysortowane żwiry z niewyraźną imbrykacją i jedynie w dystalnej części piaski. Struktury sedymentacyjne to lokalnie zaznaczone płaskie, rzadziej przekątne warstwowanie. Przykładami mogą być obszary u podnóża pasów fałdowo-nasuwczych w Himalajach.

Zdjęcie po prawej stronie przedstawia osady stożka napływowego w Death Valley, USA zdominowanego przez transport fluwialny. Okulary słoneczne na głazie umieszczone dla skali. Image courtesy of Nicola Scarselli - http://www.flickr.com/photos/nikguitar.

Literatura

Chorley R.J. 1964. The history of the study of landforms: The development of geomorphology, Methuen
Harvey, A.M., Mather, A.E., Stokes, M.R. 2005. Alluvial fans: geomorphology, sedimentology, dynamics. A review of alluvial-fan research. Special Publication of the Geological Society of London
Kochel, R.C. 1990. Himid Fans of the Appalachian Mountains w Rachocki, A., Church, M.A. (ed.) Alluvial fans: a field approach. John Wiley & Sons. Artykuł dostępny online dzięki Western Oregon University.
Leeder, M.R. 1999. Sedimentology and sedimentary basins: from turbulence to tectonics. John Wiley & Sons