subzon.gif

Strefa subdukcji

Strefa subdukcji (ang. subduction zone) także strefa Wadati-Beniofa, strefa Beniofa, w geotektonice strefa, w której dochodzi do podsuwania jednej płyty litosferycznej pod drugą.

Po raz pierwszy została opisana w 1928 roku przez japońskiego sejsmologa Kiyoo Wadati. Wadati porównywał krzywe fal sejsmicznych (podłużnych i poprzecznych) wywołanych trzęsieniami ziemi w regionie Honshu i na podstawie tego określał lokalizację oraz głębokość epicentrum, która wahała się od 30 do przeszło 300 km p.p.t. Powierzchnia wyznaczana przez epicentra trzęsień ziemi na granicach kontynentów ma nachylenie 20-30 stopni. W 1948 roku potwierdzona została przez Benioffa. Sam termin subdukcja został wprowadzony w 1951 roku przez szwajcarskiego geologa Andre Amstutza opisującego struktury tektoniczne w Alpach Penińskich i w latach sześćdziesiątych XX w. zaadoptowany został w tym samym znaczeniu przez teorię tektoniki płyt jako element w cyklu Wilsona.

Rycina po prawej stronie dzięki uprzejmości USGS (https://www.usgs.gov/media/images/subduction-fault-zone-diagram).

Literatura

Amstutz A. 1951. Sur l'évolution des structures alpines. Archives des Sciences. Géneve 4–5, 323–329
Amstutz A. 1955. Structures Alpines: subductions successives dans l'Ossola. Comptes rendus de l'Académie des sciences, Paris 241, 967–969
Dadlez R., Jaroszewski W. 1994. Tektonika. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
Gohau G., Carozzi A.V., Carozzi M. 1990. A History of Geology, Rutgers University Press
Schubert G., Turcotte D.L., Olson P. 2001 Mantle Convection in the Earth and Planets, Cambridge University Press
Wadati K. 1928. Shallow and Deep Earthquakes. Geophysical Magazine 1, 162–202.