wilgotnosc_optymalna.GIF

Wilgotność optymalna

Wilgotność optymalna (ang. optimum moisture content) w mechanice gruntów to zawartość wody w gruncie, przy której możliwe jest największe jego zagęszczenie, tzn. objętość porów jest najmniejsza (zazwyczaj nie większa niż 5 - 10 procent).

Zjawisko wilgotności optymalnej dotyczy głównie materiałów sypkich o znacznej zawartości frakcji ilastej i pylastej. Do jej wyznaczania stosowane jest badanie aparatem Proctora, które polega na ubijaniu gruntu przy różnej jego wilgotności i określaniu (na podstawie wykresu) wilgotności, przy której osiągnięto maksymalną gęstość objętościową szkieletu, tu wskaźnik zagęszczenia Is jest bliski lub równy 1.0. W praktyce przy tej wilgotności do uzyskanie wymaganego zagęszczenia gruntu zazwyczaj potrzeba także najmniej energii i czasu, ponieważ nie dochodzi do znacznej zmiany jego wilgotności.

Pierwotnie badanie zostało wprowadzone przez Proctora w 1933 roku do analizy zagęszczenia gruntów nasypowych na tamach wodnych w USA. Zaraz po tym zaczęło być stosowane przez Agencję Dróg Publicznych w USA.

Po prawej stronie wykres służący do wyznaczania wilgotności optymalnej. Najwyższy punkt na przegięciu krzywej to wilgotność, przy której gęstość objętościowa szkieletu gruntowego ma najwyższą wartość.

Literatura

Clayton, C.R.I., Matthews, M.C., Simons, N.E. 1995. Site Investigation, Laboratory testing. dostępne dzięki Geotechnique.info
Glinicki, S. P. , 1990. Geotechnika budowlana, Skrypt Politechniki Białostockiej