Zwir_wodnolodowcowegy.GIF

Wykres uziarnienia

Krzywa kumulacyjna uziarnienia (ang. grain-size distribution curve) to wykres w skali logarytmicznej przedstawiający udział poszczególnych frakcji uziarnienia okruchowych skał osadowych i luźnych osadów.

Krzywa uziarnienia została po raz pierwszy zastosowana w roku 1929 przez Hatcha i Choata w badaniach sedymentologicznych. Zastosowali oni skalę logarytmiczną ponieważ wykres udziału poszczególnych frakcji w skali liniowej wykazuje wyraźną skośność i jest daleki od rozkładu gaussowskiego (normalnego).

Dzięki zastosowaniu skali logarytmicznej wykres był znacznie bardziej symetryczny (Van der Lingen 1968). Zostało to osiągnięte dzięki wyrażeniu średnicy ziarn w jednostce $\phi$ wyrażonej jako $\phi$ = - logsS, gdzie S to wielkość ziarn w milimetrach. Do opisu rozkładu uziarnienia (wysortowania) zastosowano medianę i standardowe odchylenie.

Wykres po prawej stronie to przykład krzywej uziarnienia żwiru pochodzenia wodno-lodowcowego (skala logarytmiczna, jednostki wyrażone w milimetrach).


Piasek_wodnolodowcowy.GIF

Drugi przykład to wykres uziarnienia piasku pochodzenia wodno-lodowcowego.










Zwir_piaszczysty_morski.GIF

Kolejny przykład to żwir piaszczysty pochodzenia morskiego.











Grunt%20nasypowy.GIF

Wykres uziarnienia gruntu nasypowego (żwir pylasto-piaszczysty) wskazuje na materiał o bardziej różnorodnym pochodzeniu. Podobny kształt może mieć osad pochodzenia lodowcowego (glina zwałowa).









Literatura

Glinicki, S. P. , 1990. Geotechnika budowlana, Skrypt Politechniki Białostockiej
Schofield, A.N., Wroth, C.P., 1968. Critical State Soil Mechanics, McGraw-Hill
Szymański, A., 2007. Mechanika gruntów Wydawnictwo SGGWVan der Lingen, G.J. 1968. Preliminary sedimentological evaluation of flysch-like deposit from the Macara Basin, Central Hawke's Bay, New Zealand. New Zealand Journal of Geology and Geophysics