Wytrzymałość na ściskanie jednoosiowe

Wytrzymałość na ściskanie jednoosiowe (ang. unconfined compressive strength lub uniaxial compressive strength, UCS) to parametr wytrzymałości skał i gruntów, określany jako najmniejsze obciążenie przyłożone na jednostkę powierzchni, przy którym próbka ulega zniszczeniu w wyniku ścinania lub/i wybrzuszanie przy braku sił działających prostopadle do osi ściskania (bez ścianek ograniczających ją z boku).

W przypadku braku nagłego zniszczenia ścinającego, umownie przyjmuje się punkt, w którym dochodzi do 20% odkształcenia pionowego. Określany jest na podstawie laboratoryjnego badania zgniatania (ang. point load test). Termin wprowadził w 1948 roku Karl Terzaghi.

Literatura

Hsai-Yang Fang, Daniels, J.L. 2006. Introductory Geotechnical Engineering: An Environmental Perspective, Routledge
Terzaghi, K., Peck, R.B. 1948. Soil Mechanics in Engineering Practice, John Wiley and Sons