Zasada obocznej ciągłości

Zasada obocznej ciągłości (ang. principle of lateral continuity) to jedna z zasad stosowanych w stratygrafii, która podaje, że “materiał budujący wszelkie warstwy rozciąga się na powierzchni ziemi , chyba że jakaś inna masa je ogranicza.”

Zasada została wprowadzona w 1669 roku przez Nicolasa Steno, także autora zasady superpozycji. Mówi ona, że warstwy rozciągają się poziomo we wszystkich kierunkach aż po punkty, w których zupełnie ulegają wyklinowaniu lub sięgają po brzegi pierwotnych basenów sedymentacyjnych. Prawo jest do dziś stosowane przy korelacji warstw litologicznych. W przypadku braku ciągłości jakiejś warstwy zakładana jest erozja lub deformacja tektoniczna. Prawo pierwotnej obocznej ciągłości nawiązuje w ten sposób do zasady przecinania sformułowanego dużo później przez Jamesa Huttona.

Literatura

Hansen, J.M. 2009. On the origin of natural history: Steno’s modern, but forgotten philosophy of science, Bulletin of the Geological Society of Denmark 57, 1-24
Rance, H. 2011 The Present is Key to Past, 365 Topics in Historical Geology, Rozdział 19: Three fundamental stratigraphical principles due to Steno online dostępne dzięki Geowords.com