Ogmore.jpg

Zasada pierwotnie poziomego zalegania

Zasada pierwotnie poziomego zalegania (ang. principle of original horizontality) to jedna z podstawowych zasad stratygrafii, która wskazuje, że ponieważ cząsteczki opadają z zawiesiny pod wpływem grawitacji, warstwowanie pierwotnie jest poziome a jeżeli stromo zapada, musiało ulec tektonicznej deformacji.

Zasada pierwotnie poziomego zalegania została wprowadzona przez Nicolasa Steno w 1669 roku autora między innymi zasady superpozycji i zasady obocznej ciągłości.

Na zdjęciu po prawej stronie warstwy płytkomorskich (przybrzeżnych) wapieni dolnego karbonu ze skamieniałościami korali, brachiopodów i liliowców w Ogmore-by-Sea, Południowa Walia. Poszczególne powierzchnie warstwowania reprezentują kopalne dno ciepłego równikowego morza z karbonu (Simms i in. 2002). Szczyt klifu pokrywa się z powierzchnią znacznej niezgodności erozyjnej powstałej we wczesnej jurze w warunkach kontynentalnych (tworzącej liczne głębokie rozcięcia związane z dolinami rzecznymi).

Powierzchnia niezgodności jest przykryta przez nieciągłą, cienką warstwę zlepieńców powstałych w środowisku lądowym (widoczne w okolicach osoby na zdjęciu). Ponad nią zalegają osady morskie (niewidoczne na zdjęciu). Miąższość warstw 0,5 do 1,0 metra, wysokość ściany około 5 metrów.

Literatura

Hansen, J.M. 2009. On the origin of natural history: Steno’s modern, but forgotten philosophy of science, Bulletin of the Geological Society of Denmark 57, 1-24
Rance, H. 2011 The Present is Key to Past, 365 Topics in Historical Geology, Rozdział 19: Three fundamental stratigraphical principles due to Steno online dostępne dzięki Geowords.com
Simms, M. J., Little, C. T. S., Rosen, B. R. 2002. Corals not serpulids: mineralized colonial fossils in the Lower Jurassic marginal facies of South Wales. Proceedings of the Geologists’ Association, 113, 31–36